In een klein dorp komt op een dag een reizend theatergezelschap langs. De groep speelt op verzoek improviserend theater. Ze besluiten in overleg met de dorpelingen om het levensverhaal van Maria tot leven te laten komen in spel en zang. De groep zal een aantal dagen blijven: overdag praten de vijf acteurs en de regisseur met de dorpelingen om zich een beeld te vormen van het leven in het dorp en de persoonlijke  levensverhalen; ’s avonds verwerken ze die ervaringen in hun spel waarbij ze linken leggen met het verhaal over Maria. 

Door de voorstellingen van de theatergroep – die op een verrassende manier thema’s uit het leven van Maria vervlechten met de levensverhalen van de dorpelingen – gebeurt er iets in het leven van vrijwel alle dorpelingen. Ze gaan vragen stellen. Aan zichzelf en aan elkaar. Vragen over zin en onzin, verdriet en hoop, geloof en liefde, loslaten en vasthouden, begin en einde, dood en leven, dromen en visioenen, over geheimen, vastgeroeste patronen en emoties. En soms is het net of de dorpelingen zelf met Maria meelopen. Waardoor haar vragen ook hun vragen worden. En haar antwoorden ook hun antwoorden. Zo krijgt Maria de plek die ze ook inneemt voor veel mensen: een nabije moeder met oog voor wat een mens daadwerkelijk nodig heeft aan begrip en mededogen. Aan liefde en warmte. Een moeder zonder voorwaarden vooraf. Bij wie je altijd terecht kunt.